Χρήστες OnLine

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Οι μάχες Διρού και Αλμυρού (22 - 24 Ιουνίου 1826) Η Υψηλή Στρατηγική της Ελεύθερης Μάνης

Τις ημέρες αυτές, λίγοι Έλληνες ενθυμούνται και εορτάζουν μία μεγάλη επέτειο, που παραμένει δυστυχώς λησμονημένη για το σύνολο του Λαού μας. Το ίδιο ισχύει για κάθε θαυμαστή πράξη των προγόνων μας, που παραδίδεται στη λήθη για να μη συγκριθεί με τα ψοφοδεή και προδοτικά έργα και τις ημέρες των συγχρόνων εξουσιαστών της Πατρίδας μας.

Πρόκειται για την επέτειο μίας διπλής και νικηφόρου αναμετρήσεως, που έπαιξε καίριο ρόλο στην διάσωση του Αγώνα της Εθνεγερσίας. Στο παρόν άρθρο δεν θα ασχοληθούμε μόνο με τα πολεμικά γεγονότα, αλλά κυρίως με τον χαρακτήρα των πρωταγωνιστών τους, την Υψηλή τους Στρατηγική και τα διδάγματα που μπορεί ο Ελληνισμός να αντλήσει από τον τρόπο του σκέπτεσθαι και του μάχεσθαι των προγόνων μας.
Γράφει ο Ηλίας Κασιδιάρης στην εφημερίδα "Χρυσή Αυγή"

Το θέρος του 1826, σχεδόν όλη η Πελοπόννησος έχει υποταχθεί στις ορδές των τουρκοαιγυπτίων. Οι δυνάμεις του Κολοκοτρώνη διενεργούν έναν διαρκή πόλεμο φθοράς με ενέδρες και καταδρομικές επιθέσεις σε όλα τα πεδία δράσης του εχθρού, χωρίς όμως κάποιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Για να τονώσει το πατριωτικό αίσθημα των πολεμιστών, ο Γέρος έχει επικηρύξει με πέντε τάληρα κάθε κεφάλι αιγυπτίου στρατιώτη: «Εσκότωναν, μας έφερναν κεφάλια και επλήρωνα ένα τάλαρο το κεφάλι, ένα τάλαρο τ’ αγόραζα από τους στρατιώτες» (Απομνημονεύματα Θεόδωρου Κολοκοτρώνη).

Ελεύθερα εδάφη, εκτός από κάποιες αποκομμένες «νησίδες αντίστασης», παραμένουν μόνο το Ναύπλιο, η Ύδρα, οι Σπέτσες και η Μάνη. Λέγεται πώς όταν ο Ιμπραήμ διέσχιζε τον Αχλαδόκαμπο και βρισκόταν στην κορυφή μίας ορεινής διάβασης, αντίκρυσε στο βάθος του ορίζοντα την Ύδρα και αναρωτήθηκε, πόσο ακόμα θα αντιστέκεται αυτή η «μικρά Αγγλία». Όταν ο εμφύλιος πόλεμος και η ξενοκρατία ρήμαξαν τις ελληνικές δυνάμεις, μόνο τα δύο νησιά και η Μάνη κράτησαν αναμμένη την φωτιά του Αγώνα. Μόνον οι Μανιάτες, όμως, έμειναν μακριά από τις έριδες και τις συγκρούσεις του εμφυλίου πολέμου μεταξύ των έντιμων οπλαρχηγών, των κοτζαμπάσηδων, των φαναριωτών και των πλοιοκτητών.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Κωνσταντίνονο Κούμα: «Ο Ιμβραΐμης ηθέλησε πρώτον να δουλώση την Μάνη. Εστοχάζετο, όχι αλόγως, ότι αφού αφανίση την δύναμιν των τρομερών Μανιατών, ήτο πλέον παίγνιον τα λοιπά ολίγα μέρη της Πελοποννήσου».

ΕΥΕΛΙΚΤΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ
Προτού ξεκινήσουν οι επιχειρήσεις, ο Ιμπραήμ έστειλε επιστολή στον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη, υιό του Πετρόμπεη, πρώην αιχμάλωτό του από την κατάληψη του Νεοκάστρου, που απελευθερώθηκε για να «μεσολαβήσει» στην υποταγή της Μάνης: «Διατάττεσαι αυστηρώς να σκεφθής μετά των σημαντικών της πατρίδος σου και να έλθετε εκ συμφώνου προς ημάς ίνα βαλθή εις ασφάλειαν η πατρίς σου, χωρίς παντελώς να θελήσης και τώρα να μεταχειρισθής την ψευδοπολιτικήν, καθότι εις το εξής δεν ωφελείσαι με αυτήν παντελώς». Εδώ φαίνεται πώς οι Μανιάτες ασκούσαν ΕΥΕΛΙΚΤΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ και σε αρκετές περιπτώσεις είχαν ξεγελάσει το επιτελείο του Ιμπραήμ, το οποίο τους φοβερίζει εν συνεχεία, πώς αν δεν γίνει... συμφωνία: «δεν θέλει αφήσωμεν μήτε ίχνος οσπιτίου».

Η απειλή αυτή («ελάτε σε συμφωνία μαζί μας για το καλό της πατρίδας σας») οδηγεί αναπόφευκτα σε συγκρίσεις με το πνεύμα των ημερών μας. Η απάντηση της μανιατικής ηγεσίας, λακωνική: «Ελάβομεν το γράμμα σου, εις το οποίον είδαμε να μας φοβερίζης ότι αν δε σου προσφέρωμεν την υποταγήν μας, θέλεις εξολοθρεύση τους Μανιάτας και την Μάνη. Διά τούτο και ημείς σε περιμένομεν με όσες δυνάμεις θελήσεις». Τελικώς, το επιθετικό σχέδιο των αιγυπτίων έχει δύο σκέλη. Επίθεση από ξηράς μέσω της παραλιακής οδού που συνδέει την Μεσσηνία με την Λακωνία και ταυτόχρονη απόβαση διά θαλάσσης στο Λιμένι και τον όρμο Διρού.


ΠΥΡ ΚΑΙ ΚΙΝΗΣΗ
Το ξημέρωμα της 22ας Ιουνίου 8.000 αιγύπτιοι χτυπούν τις ελληνικές δυνάμεις στην Βέργα του Αλμυρού, στη δυτική είσοδο της ελεύθερης Μάνης. Στο σημείο οι Μανιάτες ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΝΟΗΣΕΙ  (απ’ όταν ο εχθρός ακόμα πολιορκούσε το Μεσολλόγγι) να χτίσουν ένα πρόχειρο, πλην όμως στιβαρό, τείχισμα από ξερολιθιά μήκους 1.800 μέτρων και ύψους 1,5 μέτρου, που κάλυπτε ολόκληρο το πέρασμα, από την θάλασσα μέχρι τις βουνοπλαγιές. Στο σημείο είχαν οχυρωθεί 1.000 πολεμιστές με άρτιο εξοπλισμό για την εποχή, αλλά με λίγα σχετικά πυρομαχικά.

Οι Μανιάτες, σε αντίθεση με τους τουρκοαιγυπτίους, ήταν άριστοι γνώστες και χρήστες του φορητού οπλισμού και στον τομέα αυτό διέθεταν την τελευταία λέξη της τεχνολογίας για την εποχή τους. Έτσι, τα πυκνά και στοχευμένα πυρά τους προκάλεσαν συντριπτικές απώλειες στον εχθρό, που επιτέθηκε και αναχαιτίστηκε 9 συνεχόμενες φορές! Εν συνεχεία, με την εφαρμογή της σύγχρονης πολεμικής τακτικής «ΠΥΡ ΚΑΙ ΚΙΝΗΣΗ», οργανωμένες ομάδες Μανιατών εξόρμησαν από τις οχυρώσεις τους ξιφήρεις και διέλυσαν τις αιγυπτιακές δυνάμεις.

Στις συγκρούσεις αυτές διεκρίθη ένας άλλος Ηλίας Μαυρομιχάλης, ανηψιός του Πέτρου και συνονόματος του εξάδελφού του Ηλία, που είχε χαθεί άδοξα στην Εύβοια, στερώντας από τον Αγώνα τον σημαντικότερο και ευγενέστερο οπλαρχηγό του (σύμφωνα με τον Gordon, ήταν η μεγαλύτερη μορφή της Εθνεγερσίας, γιατί είχε την ίδια πολεμική αξία με τους υπόλοιπους αρχηγούς, αλλά υπερτερούσε σε Αρετή, αδιαφορώντας παντελώς για τα εφήμερα και τις υλικές απολαβές).
Η επόμενη ημέρα κύλισε ακριβώς στο ίδιο πλαίσιο με τις λυσσώδεις επιθέσεις του εχθρού να πνίγονται στο αίμα.

Οι αιγύπτιοι παρουσιάζονται ιστορικά ως τακτικός στρατός, οργανωμένος σε ευρωπαϊκά πρότυπα από γάλλους αξιωματικούς των ναπολεόντειων πολέμων. Στην πραγματικότητα, η πειθαρχία τους επιβαλλόταν μέσω ανηλεούς ραβδισμού και εκτελέσεων των υποχωρούντων οπλιτών από υπαξιωματικούς. Διέθεταν βεβαίως στολές, αλλά και κάποιους γάλλους εκπαιδευτές, όπως ο περίφημος Σουλεϊμάν-μπέης, δηλαδή ο εξισλαμισθείς Συνταγματάρχης Seve, που υπέστη πραγματική πανωλεθρία μπροστά στην Βέργα του Αλμυρού.

Την 27η Ιουνίου και ενώ οι Μανιάτες ετοίμαζαν μαζική έφοδο κατά του εχθρού, οι αιγύπτιοι (αντιλαμβανόμενοι την εξέλιξη των πραγμάτων, αλλά και λόγω των μεγάλων απωλειών) εγκατέλειψαν το πεδίο της μάχης και επέτρεψαν άπραγοι στην Καλαμάτα. Είχε προηγηθεί η αποτυχημένη αποβατική τους ενέργεια στο Διρό, όπου υπέστησαν δεύτερη πανωλεθρία από τις εφεδρείες των ελληνικών δυνάμεων και φυσικά από τις ξακουστές δρεπανηφόρες Μανιάτισσες.


ΜΑΧΙΜΕΣ ΕΦΕΔΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΑΜΥΝΑ
Την νύχτα της 22ας προς 23η Ιουνίου, 1.500 αιγύπτιοι με τον Ιμπραήμ επικεφαλής αποβιβάζονται στομ όρμο του Διρού, μπροστά στα περίφημα σπήλαια. Άλλη ναυτική δύναμη προσεγγίζει το παραθαλάσσιο Λιμένι, αλλά δέχονται εύστοχες βολές πυροβολικού από τον πύργο των Μαυρομιχαλέων.

Το κανόνι χειρίζεται με εξαιρετική επιδεξιότητα ένας 18χρονος, ο Λουκάς Λουκέας από το Οίτυλο. Το ξημέρωμα ξεκινούν από το Διρό για να καταλάβουν την ενδοχώρα, που θεωρούν πως είναι ανυπεράσπιστη, λόγω της παρουσίας ισχυρής δύναμης Μανιατών στη Βέργα. Οι κάτοικοι των παρακείμενων οικισμών στέλνουν στα βουνά τα μικρά παιδιά και οχυρώνονται σε πύργους και κατοικίες για να αμυνθούν. Όσοι βρίσκονται στα χωράφια για τον θερισμό έχουν την πρώτη επαφή με τον εχθρό.

Γυναίκες, νέα παιδιά και ηλικιωμένοι, άριστα καταρτισμένοι στη χρήση των όπλων, αμύνονται σθεναρά σε μάχες σώμα με σώμα. Η προέλαση του εχθρού ανακόπεπται. Η αντίσταση των Μανιατών ακόμα και με δρεπάνια, διαρκεί μέχρι την νύχτα. Ταυτόχρονα, όλοι οι οικισμοί της Μέσα Μάνης ειδοποιούνται για την επίθεση και την επομένη εμφανίζονται στο πεδίο έμπειροι πολεμιστές. Στις μάχες που επακολουθούν πρωτοστατούν οι ιερείς, όπως ακριβώς συμβαίνει τις ίδιες στιγμές και στη Βέργα (Αρχιμανδρίτες Γκιουλέας και Κουλουφάκος, Πρωτοσύγγελος Ριγανάκος). Η υποχώρηση του εχθρού μετατρέπεται σε άτακτη φυγή και παρά τον πυκνό κανονιοβολισμό από τα πλοία (1.000 βολές σε λίγες ώρες) η ορμή των Μανιατών δεν ανακόπτεται.

Ο όρμος του Διρού γεμίζει νεκρά κορμιά. Αναφέρεται ότι ο Ιμπραήμ αντιμετωπίζει μία πρωτοφανή κρίση πανικού, γι’ αυτό και διατάζει την άμεση επιστροφή όλων των δυνάμεών του στην ασφάλεια της οχυρής Καλαμάτας.

Θα χρειαστούν δύο ολόκληροι μήνες για να ξεπεράσει το σοκ ο αρχηγός των εισβολέων. Η δεύτερη απόπειρα κατάκτησης της Μάνης θα σημάνει και την συντριπτική ήττα του, αυτή την φορά στον Πολυάραβο. Εκεί θα αναδειχθεί και πάλι η Υψηλή Στρατηγική των ελεύθερων Μανιατών με ένα άρτιο σχέδιο τακτικού χαρακτήρα, τρεις γραμμές αμύνης και μία άγνωστη καταδρομική επιχείρηση με στόχο τον ίδιο τον Ιμπραήμ, που οδήγησε στον νευρικό του κλονισμό και την οριστική ήττα των δυνάμεών του. Σε αυτή την όμορφη ιστορία όμως θα αναφερθούμε σε προσεχές άρθρο μας.

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Άγγελος Σικελιανός: Είμαι τετρακάθαρα Εθνικιστής - 64 χρόνια από το θάνατο του


Άγγελος Σικελιανός: Είμαι τετρακάθαρα Εθνικιστής - 64 χρόνια από το θάνατο τουΣαν σήμερα περνάει στην αιωνιότητα και στο πάνθεον των Ελληνικών Γραμμάτων, ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός.

Γεννηθείς στην Λευκάδα στα τέλη του 19ου αιώνα και συγκεκριμένα στις 15 Μαρτίου του 1884, ο Σικελιανός υπήρξε φλογερός πατριώτης, ελληνοκεντρικός και ελληνολάτρης, όπως κάθε άνθρωπος ικανός για πνευματική δημιουργία και σκέψη.

Η πρώτη του ποιητική προσπάθεια υπό μορφή συλλογής, έπειτα από χρόνια επαφών με πραγματικούς πνευματικούς ανθρώπους, που προφανώς δεν είχαν ουδεμία σχέση με τα σκύβαλα που ποζάρουν σήμερα ως «διανοούμενοι», ήταν η ποιητική συλλογή με τον τίτλο «Αλαφροΐσκιωτος», η οποία έκανε αίσθηση στους τότε φιλολογικούς κύκλους.

Στην συνέχεια και μετά από μία περίοδο έντονης πνευματικής αναζητήσεως κυκλοφορεί η τετράτομη ποιητική συλλογή, «Πρόλογος στη Ζωή», απαρτιζόμενοι από τους τόμους «Η Συνείδηση της Γης μου» και «Η Συνείδηση της Φυλής μου» του 1915 και τους τόμους «Η Συνείδηση της Γυναίκας» του 1916 και τον «Η Συνείδηση της Πίστης» του 1917.

Πολλά έχουν γραφεί και ειπωθεί για τον Σικελιανό μετά τον θάνατο του. Δεν θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη που αυτό γίνεται, αφού κυρίως στην μεταπολίτευση, η αριστερά – κυρίως – έδειξε την ανάγκη οικειοποίησης πνευματικών ανθρώπων σε μια ιδιότυπη προσπάθεια να κατακτηθεί πνευματικά η κοινωνία από τα υλιστικά μηδενικά.

Όμως πριν προχωρήσουμε στη συνέχεια περί του έργου και της προσφοράς του Μεγάλου Σικελιανού, ας παραθέσουμε μία επιστολή του Σικελιανού, προς τον Εθνικιστή Ίωνα Δραγούμη, όπως αυτή δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» της 6ης Ιουλίου του 1997:
«Αξιότιμε Φίλε,
Αν άργησα υπερβολικά κι ελπίζω όχι ασυγχώρητα να σας πω τη βαθιά μου τιμή για το βιβλίο σας «Όσοι Ζωντανοί» και να σας σφίξω εγκάρδια το χέρι, σας παρακαλώ να το αποδώσετε στην  καθόλου βιαστικήν υπόληψη που του ώφειλα.

Καθώς ίσως θα ώφειλα ν’ απαντήσω με μια λέξη στο λοξό ερώτημα σας για την ανθρώπινη μου πίστη: «Είμαι τετρακάθαρα Εθνικιστής». Μόνο που και πάλι βιαστικός ο λόγος μου, όσο δεν τον φανερώνει το έργο που αφιέρωσα τη ζωή μου. Και το λέγω μόνο με την απλή ιδέα πως αν συναντιέται με την σκέψη σας, δε δείχνει παρά μία απ’ τις εσώτερες αφορμές της εκτίμησης μου. Θα ήθελα και ό,τι άλλο ετυπώσατε· αλλά καθώς σε λίγο και πολύ πιθανό να περάσω στην Ελλάδα για κάμποσο, θα σας δώσω διεύθυνση απ’ αλλού, αν δεν τύχει να σας ιδώ. Μένω ωστόσο με τιμή.
Άγγελος Σικελιανός»



Το επόμενο διάστημα ο Σικελιανός ασχολήθηκε με την «Δελφική Ιδέα», δίνοντας διαλέξεις και οργανώνοντας τις «Δελφικές Εορτές» με παραστάσεις του Προμηθέα Δεσμώτη και των Ικέτιδων να ανεβαίνουν στο αρχαίο θέατρο. Το 1943 που έφυγε από κοντά μας ο σύγχρονος Τιτάνας, Κωστής Παλαμάς, ο Άγγελος Σικελιανός του αφιέρωσε το ομώνυμο ποίημα, το οποίο και απήγγειλε κατά την διάρκεια της κηδείας του:

«Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !
Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένα βουνό
με δάφνες αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Όσσα,
κι αν το πυργώσουμε ως τον έβδομο ουρανό,
ποιόν κλεί, τι κι αν το πεί η δικιά μου γλώσσα;
Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,
Ήρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ' αστέρια,
μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά
της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ' τον στα χέρια
γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας
που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη,
πες μ' ένα μόνο ανασασμόν: "Ο Παλαμάς !",
ν' αντιβογκήσει τ' όνομά του η οικουμένη !
Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !
Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ένας λαός,
σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...
κι ακέριος φλέγεται ως με τ' άδυτο ο Ναός,
κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει.
Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός
της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα
Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός
την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,
που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά
στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,
τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο
με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.
Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βόγκα Παιάνα ! Οι σημαίες οι φοβερές
της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα !»

Ο Σικελιανός υπήρξε 5 φορές προτεινόμενος για Νόμπελ Λογοτεχνίας και ήτο πρόεδρος της Εταίριας Ελλήνων Λογοτεχνών κατόπιν εκλογής του το 1946. Σαν σήμερα, στις 19 Ιουνίου του 1951 φεύγει από κοντά μας, αφήνοντας την Ελληνική Πνευματική ζωή ακόμα πιο κενή. Σας παραθέτουμε τέλος ένα από τα ανώτερα έργα του, το «Πνευματικό Εμβατήριο»

Σὰν ἔριξα καὶ τὸ στερνὸ δαυλὶ στὸ φωτογώνι,
(δαυλὶ τῆς ζωῆς μου τῆς κλεισμένης μέσ᾿ τὸ χρόνο)
στὸ φωτογώνι τῆς καινούργιας λευτεριᾶς σου, Ἑλλάδα,
μοῦ ἀναλαμπάδιασε ἄξαφνα ἡ ψυχὴ σὰν νἆταν
ὅλο χαλκὸς τὸ διάστημα, ἢ ὡς νἆχα, τ᾿ ἅγιο κελὶ
Τοῦ Ἡράκλειτου τριγύρα μου, ὅπου, χρόνια,
γιὰ τὴν Αἰωνιότη ἔχαλκευσε τοὺς λογισμούς του
καὶ τοὺς κρεμνοῦσε ὡς ἄρματα στῆς Ἔφεσος τὸ Ναό...
Γιγάντιες σκέψεις, σὰ νέφη πύρινα ἢ νησιὰ πορφυρωμένα
σὲ μυθικὸν ἡλιοβασίλεμα, ἄναβαν στὸ νοῦ μου,
τὶ ὅλη μου καίονταν μονομιᾶς ἡ ζωὴ στὴν ἔγνοια
τῆς καινούργιας λευτεριᾶς Σου, Ἑλλάδα. γι᾿ αὐτὸ δὲν εἶπα:
Τοῦτο εἶναι τὸ φῶς τῆς νεκρικῆς πυρᾶς μου...
Δαυλὸς τῆς Ἱστορίας Σου, ἔκραξα εἶμαι, καὶ νά,
ἂς καεῖ σὰν δάδα τὸ ἔρμο μου κουφάρι, μὲ τὴν δάδα τούτην,
ὀρθὸς πορεύοντας, ὡς μὲ τὴν ὕστερη ὥρα,
ὅλες νὰ φέξουν τέλος οἱ γωνιὲς τῆς οἰκουμένης,
ν᾿ ἀνοίξω δρόμο στὴν ψυχή, στὸ πνεῦμα, στὸ κορμί Σου, Ἑλλάδα.
Εἶπα, καὶ ἐβάδισα
κρατώντας τ᾿ ἀναμμένο μου συκώτι στὸν Καύκασό Σου,
καὶ τὸ κάθε πάτημά μου ἦταν τὸ πρῶτο,
κι ἦταν, θάρρευα, τὸ τελευταῖο,
τὶ τὸ γυμνό μου πόδι ἔπατει μέσα στὰ αἵματά Σου,
τί τὸ γυμνό μου πόδι ἐσκονταυε στὰ πτώματά Σου,
γιατὶ τὸ σῶμα, ἡ ὄψη μου, ὅλο μου τὸ πνεῦμα καθρεφτιζόταν,
σὰ σὲ λίμνη, μέσα στὰ αἱματά Σου.
Ἐκεῖ, σὲ τέτοιον ἄλικο καθρέφτη. Ἑλλάδα, καθρέφτη ἀπύθμενο,
καθρέφτη τῆς ἀβύσσου, τῆς Λευτεριᾶς Σου καὶ τῆς δίψας Σου,
εἶδα τὸν ἑαυτό μου βαρὺ ἀπὸ κοκκινόχωμα πηλὸ πλασμένο,
καινούργιο Ἀδὰμ τῆς πιὸ καινούργιας Πλάσης
ὅπου νὰ πλάσουνε γιὰ Σένα μέλλει. Ἑλλάδα.
Κι εἶπα:
Τὸ ξέρω, ναὶ ποὺ κι οἱ Θεοί Σου,
οἱ Ὀλύμπιοι χθόνιο τώρα γίνανε θεμέλιο,
γιατὶ τοὺς θάψαμε βαθειὰ βαθειά, νὰ μὴν τοὺς βροῦν οἱ ξένοι.
Καὶ τὸ θεμέλιο διπλὸ στέριωσε κι᾿ ἐτριπλοστεριωσε
ὅλο μ᾿ ὅσα οἱ ὀχτροί μας κόκαλα σωριάσανε ἀποπάνω...
κι᾿ ἀκόμα ξέρω πὼς γιὰ τὶς σπονδὲς καὶ τὸ τάμα
τοῦ νέου Ναοῦ π᾿ ὀνειρευτήκαμε γιὰ Σένα, Ἑλλάδα,
μέρες καὶ νύχτες τόσα ἀδέλφια σφάχτηκαν ἀνάμεσά τους,
ὅσα δὲ σφάχτηκαν ἀρνιὰ ποτὲ γιὰ Πάσχα...
Μοίρα, κι ἡ Μοίρα Σου ὡς τὰ τρίσβαθα
δική μου κι᾿ ἀπ᾿ τὴν Ἀγάπη, ἀπ᾿ τὴ μεγάλη δημιουργὸ Ἀγάπη
νὰ ποὺ ἡ ψυχή μου ἐσκλήρυνεν,
ἐσκλήρυνε καὶ μπαίνει ἀκέρια πιὰ μέσα στὴ λάσπη
καὶ μέσ᾿ τὸ αἷμα Σου, νὰ πλάσῃ τὴ νέα καρδιὰ
ποὺ χρειάζεται στὸ νιό Σου ἀγώνα, Ἑλλάδα.
Τὴ νέα καρδιὰ ποὺ κιόλας ἔκλεισα στὰ στήθη
καὶ κράζω σήμερα μ᾿ αὐτὴ πρὸς τοὺς συντρόφους ὅλους.
Ὀμπρὸς βοηθᾶτε νὰ σηκώσουμε τὸν ἥλιο πάνω ἀπ᾿ τὴν Ἑλλάδα,
ὀμπρός, βοηθᾶτε νὰ σηκώσουμε τὸν ἥλιο πάνω ἀπὸ τὸν κόσμο.
Τὶ, Ἰδέτε· ἐκόλλησεν ἡ ρόδα του βαθειὰ στὴ λάσπη,
κι ἄ, ἰδέτε χώθηκε τ᾿ ἀξόνι του βαθειὰ μέσ᾿ τὸ αἷμα.
Ὀμπρός, παιδιά, καὶ δὲ βολεῖ μονάχος ν᾿ ἀνέβῃ ὁ ἥλιος,
σπρῶχτε μὲ γόνα καὶ μὲ στῆθος νὰ τὸν βγάλουμε ἀπ᾿ τὴ λάσπη,
σπρῶχτε μὲ στῆθος καὶ μὲ γόνα νὰ τὸν βγάλουμε ἀπ᾿ τὸ γαῖμα.
Δέστε, ἀκουμπᾶμε ἀπάνω τοῦ ὁμοαίματοι ἀδελφοί του.
Ὀμπρός, ἀδέλφια, καὶ μᾶς ἔζωσε μὲ τὴ φωτιά του,
ὀμπρός, ὀμπρὸς κι ἡ φλόγα του μᾶς τύλιξε ἀδελφοί μου.
Ὀμπρὸς οἱ δημιουργοί.. Τὴν ἀχθοφόρα ὁρμή Σας,
στυλῶστε μὲ κεφάλια καὶ μὲ πόδια, μὴ βουλιάξει ὁ ἥλιος.
Βοηθᾶτε με κι ἐμένανε ἀδελφοί, νὰ μὴ βουλιάξω ἀντάμα..
Τὶ πιὰ εἶν᾿ ἀπάνω μου καὶ μέσα μου καὶ γύρα.
Τὶ πιὰ γυρίζω σ᾿ ἕναν ἅγιον Ἴλιγγο μαζί του...
Χίλια καπούλια ταῦροι τοῦ κρατᾶν τὴ βάση, δικέφαλος ἀητός·
κι ἀπάνω μου τινάζει τὶς φτεροῦγες του καὶ βογγάει ὁ σάλαγός του,
στὴν κεφαλή μου πλάι καὶ μέσα στὴν ψυχή μου.
καὶ τὸ μακριὰ καὶ τὸ σιμὰ γιὰ μένα πιὰ εἶν᾿ ἕνα...
Πρωτάκουστες βαρεῖες μὲ ζώνουν Ἁρμονίες,
ὀμπρός, σύντροφοι, βοηθᾶτε νὰ σηκωθεῖ νὰ γίνει ὁ ἥλιος πνεῦμα.
Σιμώνει ὁ νέος ὁ Λόγος π᾿ ὅλα θὰ τὰ βάψῃ,
στὴ νέα του φλόγα. νοῦ καὶ σῶμα. ἀτόφιο ἀτσάλι...
Ἡ γῆ μας ἀρκετὰ λιπάστηκε ἀπὸ σάρκα ἀνθρώπου...
παχιὰ καὶ καρπερά, νὰ μὴν ἀφήσουνε τὰ σώματά μας
νὰ ξεραθοῦν ἀπ᾿ τὸ βαθὺ τοῦτο λουτρὸ τοῦ αἵμα του πιὸ πλούσιο,
πιὸ βαθὺ κι ἀπ᾿ ὅποιο πρωτοβρόχι.
Αὔριο νὰ βγεῖ ὁ καθένας μας μὲ δώδεκα ζευγάρια βόδια
τὴ γῆ αὐτὴ νὰ ὀργώσει τὴν αἱματοποτισμενη...
Ν᾿ ἀνθίση ἡ δάφνη ἀπάνω της καὶ δέντρο ζωῆς νὰ γένη,
καὶ ἡ Ἄμπελός μας νὰ ἁπλωθεῖ ὡς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης...
Ἔτσι, σὰν ἔριξα καὶ τὸ στερνὸ δαυλὶ στὸ φωτογώνι
(δαυλὶ τῆς ζωῆς μου τῆς κλεισμένης μέσ᾿ τὸ χρόνο)
στὸ φωτογώνι τῆς καινούργιας Λευτεριᾶς Σου, Ἑλλάδα
ἀναψυχώθηκε ἄξαφνα τρανὴ ἡ κραυγή μου, ὡς νἆταν
ὅλο χαλκὸς τὸ διάστημα ἢ ὡς νἆχα τ᾿ ἅγιο κελὶ
τοῦ Ἠράκλειτου τριγύρα μου, ὅπου, χρόνια,
γιὰ τὴν Αἰωνιότη ἐχάλκευε τοὺς στοχασμούς του
καὶ τοὺς κρεμνοῦσε ὡς ἄρματα στῆς Ἔφεσος τὸ ναὸ
ὡς Σᾶς ἔκραζα σύντροφοι.
Κώστας Αλεξανδράκης

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Πανούσης για τους «αντιεξουσιαστές»: Είναι συστημικοί, συμμετέχουν σε κυκλώματα διαφθοράς και σε μυστικές υπηρεσίες


Η εκ των έσω νέα κριτική στην κυβερνητική πολιτική από τον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη Γιάννη Πανούση, με έντυπη συνέντευξή του, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς είναι αποκαλυπτικός γύρω από τον βρώμικο (πολύ βρώμικο) ρόλο των «αντιεξουσιαστών».

Αναφερόμενος στις ομάδες αυτές, οι οποίες επί της ουσίας δρουν ως παρακρατικοί, ο Πανούσης λέει τα εξής προειδοποιώντας με τα λεγόμενά του: «Δεν θα μπορέσει αλλιώς να κυβερνήσει ο Τσίπρας. Είχα πει πριν από τέσσερα-πέντε χρόνια, κάνοντας μια ανάλυση της κατάστασης-ακόμα ο Τσίπρας ήταν αντιπολίτευση-ότι η επόμενη βόμβα των αντιεξουσιαστών θα μπει στο σπίτι του. Και το εννοώ ακόμα. Ότι όλοι αυτοί οι τύποι-οι οποίοι έχουν διάφορα στοιχεία εγκληματοειδή, λούμπεν κ.λπ, που καλύπτονται πίσω από διάφορες ετικέτες μορφωμάτων χωρίς όνομα-τη στιγμή που θα δουν ότι “προδίδονται” ή δεν τους ακολουθεί η κυβερνητική γραμμή θα αντιδράσουν βίαια. Συνεπώς, αν δεν κόψει πρώτος ο Τσίπρας το κομμάτι που είναι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ, πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ, θα δημιουργήσει συνθήκες σηψαιμίας».

Συνεχίζοντας το σκεπτικό του ο Πανούσης λέει ότι: «Εγώ νομίζω ότι αναδιπλώνονται για να αντεπιτεθούν. Και αναζητούν τις ρίζες τους όχι μέσα στα δικά τους συστήματα, αλλά τις ρίζες που έχουν μέσα στο πολιτικό σύστημα, σε κυκλώματα διαφθοράς και σε άλλες υπηρεσίες που ενδεχόμενα κινούνται. Άρα δεν εξαφανίστηκαν».

Είναι σαφής η τοποθέτηση του Πανούση γύρω από την ταυτότητα των «αντιεξουσιαστών», τους οποίους «δίνει στεγνά», μιλώντας για «τις ρίζες που έχουν μέσα στο πολιτικό σύστημα, σε κυκλώματα διαφθοράς και σε άλλες υπηρεσίες που ενδεχόμενα κινούνται».  

Ουσιαστικά τους καταγγέλλει ότι αποτελούν μέρος του πολιτικού κατεστημένου, συμμετέχουν ενεργά στα κυκλώματα διαφθοράς, όσο για τις «άλλες υπηρεσίες» στις οποίες «ενδεχόμενα» (σίγουρα, λέμε εμείς) συμμετέχουν οι «αντιεξουσιαστές», είναι ολοφάνερο ότι πρόκειται για τις μυστικές υπηρεσίες του κράτους.

Έτσι κι αλλιώς, οι παρακρατικές αυτές συμμορίες, όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης δρούσαν ανενόχλητες, ενώ τώρα πια έχουν ξεσαλώσει τελείως. Έχοντας μια ακόμη πιο άμεση επαφή με την κυβερνητική και κρατική εξουσία, οι σκοτεινοί αυτοί τύποι επιχειρούν να κάνουν με διάφορους τρόπους την πιο «βρώμικη δουλειά» εξυπηρέτησης των καθεστωτικών σκοπών.  

Στην πραγματικότητα, λοιπόν, οι «αντιεξουσιαστές» είναι φιλοεξουσιαστές. Εις ό,τι αφορά, όμως, τον Πανούση θα πρέπει ή να προχωρήσει από τις καταγγελίες στην πράξη κατά των εγκληματικών και παρακρατικών στοιχείων, αλλιώς ας παραιτηθεί καταγγέλλοντας την κυβέρνηση για κάλυψη αυτών των βρώμικων στοιχείων.

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (356-323 π.Χ.) - Οι σημαντικότερες πτυχές της ζωής του


    ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (356-323 π.Χ.) - Οι σημαντικότερες πτυχές της ζωής του
  • Ο Μέγας Αλέξανδρος γεννήθηκε το 356 π.Χ. στην Πέλλα. Πατέρας του ήταν ο Βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος Β΄ και μητέρα του η Ολυμπιάδα, πριγκίπισσα από τον ηπειρωτικό οίκο των Αιακίδων. 

  • Μεγάλη επιρροή άσκησε στην παιδική του ηλικία η μητέρα του, καθώς και οι δάσκαλοί του, ο Αναξιμένης από την Λάμψακο και ο Αριστοτέλης από τα Στάγιρα της Χαλκιδικής. Ιδιαίτερα ο τελευταίος εισήγαγε στον Αλέξανδρο ποικίλες γνώσεις για τον Ελληνισμό και την παιδεία του, αλλά προπάντων τον εξοικείωσε με τον Όμηρο, για την Ιλιάδα του οποίου ο πρίγκιπας έτρεφε φλογερή αγάπη.

  • Είχε ιδιαίτερη λατρεία για τον Αχιλλέα, τον οποίον είχε από μικρός ως πρότυπο. Παρόλο που μετά από τρία χρόνια χωρίστηκαν οι δρόμοι μεταξύ του Αριστοτέλη και του Αλέξανδρου, ο Μακεδόνας διάδοχος δε λησμόνησε ποτέ την βαθιά επίδραση που άσκησε μέσα του ο δάσκαλός του. Αργότερα, συνήθιζε να λέει πως στον πατέρα του χρωστούσε «το ζην» και στον δάσκαλό του «το ευ ζην».

  • Στην ηλικία των 16, ο Αλέξανδρος ως «διοικητής αυτοκρατορίας» ίδρυσε την πρώτη του πόλη, την Αλεξανδρούπολη στη Θράκη. Μετά την δολοφονία του πατέρα του, Φιλίππου Β’(336 π.Χ.), με τη βοήθεια των στρατηγών, ανέβηκε στο θρόνο. Στην Ελλάδα τα πνεύματα ταράχθηκαν και υπήρχε μεγάλος φόβος μιας νέας τυραννίας.

  • Στην πρώτη του εκστρατεία, έδειξε ασυνήθιστη δυναμικότητα, στρατηγικό ταλέντο και πολεμική ικανότητα.

  • Το 334 π.Χ. ανεμπόδιστος από τους Πέρσες και συνοδευόμενος από τον ελληνικό στόλο, διαπεραίωσε το στρατό του από τη Σηστό στην Άβυδα. Καθώς, ο Μέγας αυτός Στρατηλάτης πατούσε στην Ασία πέταξε από το πλοίο το ακόντιο του στη γη και με αυτόν τον τρόπο έδειξε συμβολικά πως έπαιρνε την κυριότητα της Ηπείρου.

  • Οι περσικές σατραπείες δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν έτσι εύκολα τα εδάφη τους χωρίς μάχη στον κατακτητή. Έτσι, τον Μάιο του 334 π.Χ, στον ποταμό Γρανικό οι Πέρσες κατατροπώθηκαν. Ο Αλέξανδρος έστειλε 300 πανοπλίες από τα λάφυρά του στην Αθήνα και τα αφιέρωσε στη θεά Αθηνά για να δείξει τον πανελλήνιο χαρακτήρα του περσικού πολέμου.

  • Μεταξύ των άλλων, θεωρούσε τον εαυτό του νόμιμο διάδοχο του μεγάλου βασιλιά στα ασιατικά εδάφη, που «είχαν κερδηθεί με το δόρυ».

  • Επέτρεψε στους Λυδούς να χρησιμοποιήσουν την πατροπαράδοτη νομοθεσία τους και χαρίζοντάς τους την ελευθερία αποδείκνυε ότι ερχόταν σαν ελευθερωτής των λαών, για να τους απαλλάσσει από την περσική κυριαρχία. Με την κατάληψη της Εφέσου, που ήταν ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της δυτικής μικρασιατικής παραλίας, κατάφερε να εκδιώξει τους ολιγαρχικούς που είχαν φιλοπερσικά αισθήματα.

  • Ο Μακεδόνας είχε πετύχει μέσα σε λίγους μήνες ό, τι δεν είχε κατορθώσει κανείς πριν από ‘κείνον. Βρισκόταν στην καρδιά της Μικρά Ασίας, τα στρατεύματα των Περσών είχαν συντριβεί μπροστά του και η περσική κυριαρχία στην Ανατολία είχε ουσιαστικά καταρρεύσει.
  • Αφού υπέταξε την Κιλικία και πέρασε τη Συρία, έδωσε τη δεύτερη μεγάλη μάχη του στην Ισσό(Νοέμβριος 333 π.Χ.). Τη στιγμή που η μάχη βρίσκονταν στο πιο κρίσιμό της σημείο, ο Δαρείος έχασε την ψυχραιμία του, σαν δέχθηκε την επίθεση του μακεδονικού ιππικού, που το οδηγούσε ο Αλέξανδρος. Πολύ πρόωρα ο Πέρσης μονάρχης θεώρησε την υπόθεση χαμένη και τράπηκε σε φυγή. Ο Αλέξανδρος, όμως τον καταδίωξε και κατόρθωσε να διαλύσει τον εχθρικό στρατό.

  • Βαθιά εντύπωση έκανε αυτή η νίκη ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Οι αντιμακεδονικές δυνάμεις, και ιδιαίτερα ο Δημοσθένης, υπολόγισαν στην συντριπτική ήττα του Αλεξάνδρου. Η σημασία, όμως, που έδωσε ο ίδιος ο Αλέξανδρος στο κατόρθωμά του φαίνεται από την απάντηση που έστειλε στον Δαρείο, ο οποίος ζήτησε την επιστροφή των συγγενών του, που είχαν αιχμαλωτιστεί. Τότε, ο Μέγας Αλέξανδρος πρόσταξε στον Αχαιμενίδη να τον αποκαλεί στο μέλλον «βασιλιά της Ασίας», πράγμα που σημαίνει πως διεκδικούσε την εξουσία ολόκληρης της αυτοκρατορίας.

  • Η Αίγυπτος του παραδόθηκε από τον σατράπη Μαζάκη δίχως μάχη. Στη χώρα του Νείλου θυμούνται με μελανά χρώματα την περσική ανακατάληψη που είχε γίνει πριν από μια δεκαετία από τον Αρταξέρξη Γ’. Έτσι όλοι δέχθηκαν τον Μακεδόνα σαν ελευθερωτή και οι ιερείς της Μέμφιδος τον έστεψαν με το διπλό αιγυπτιακό στέμμα.

  • Με πλήρη συνείδηση, ο Αλέξανδρος δεν εμφανίζεται στην Αίγυπτο σαν νόμιμος διάδοχος των Αχαιμενίδων, αλλά σαν κληρονόμος της μεγάλης σειράς των αυτοχθόνων Φαραώ. Η εθνότητα, τα έθιμα, η αιγυπτιακή θρησκεία αντιμετωπίζονται από αυτόν με βαθιά κατανόηση, όπως ακριβώς συνέβη και στην Μικρά Ασία με τους Λυδούς και τους Κάρες.

  • Κατά την διαμονή του στα παράλια, θεμελίωσε την πόλη που σήμερα φέρει το όνομά του, την Αλεξάνδρεια το 331 π.Χ. Έγινε σε πολύ σύντομο διάστημα το πιο σημαντικό κέντρο της Αιγύπτου για να εξελιχθεί κατά την εποχή των Πτολεμαίων στο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της Μεσογείου.

  • Στα Γαυγάμηλα κρίθηκε, την 1η Οκτωβρίου 331 π.Χ. το μέλλον της Ασίας. Ο Αλέξανδρος εξουδετέρωσε τον ενδεχόμενο κίνδυνο και τους Πέρσες που είχαν αριθμητική υπεροχή. Μετά την νίκη του πήρε επίσημα τον τίτλο του «βασιλέα της Ασίας».

  • Επί τρία ολόκληρα χρόνια πολεμούσε την ανατολικο-ιρανική αντίσταση.

  • Προχώρησε μέσα στο Ιράν, ίδρυσε πολλές πόλεις και το 327 π.Χ παντρεύτηκε τη Ρωξάνη, κόρη του Οξυάρτη, προκειμένου να συμφιλιωθεί με τους Ιρανούς.

  • Στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς στις Ινδίες και στον Υδάσπη ποταμό, όπου έδωσε τη τελευταία μεγάλη μάχη της ζωής του, το 326 π.Χ, πετυχαίνοντας τη νίκη. Οι Ινδίες ήταν αποκομμένες και είχαν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Παρόλα αυτά κατάφερε και ίδρυσε πολλές πόλεις που φέρουν το όνομά του.  Η ινδική εκστρατεία τελείωσε στα Μάλλα, όπου ο βασιλιάς τραυματίστηκε και η χώρα προσαρτήθηκε στην αυτοκρατορία του.
  • Εξαιτίας κάποιων εσωτερικών προβλημάτων στην Ελλάδα και στην Ασία αποφάσισε να γυρίσει πίσω. Από τη στιγμή που ξεκίνησε από τη Μακεδονία, είχε διατρέξει με τους στρατιώτες του, επί 8 ½ χρόνια 18.000 χιλιόμετρα περίπου, κάτι που δεν είχε καταφέρει κανείς μέχρι τότε.
  • Μετά την επιστροφή του και την διευθέτηση των προβλημάτων που είχαν προκύψει κατά την απουσία του, ο Αλέξανδρος παρακολουθούσε με πολύ ενδιαφέρον μια επιχείρηση που στόχευε στην ανεύρεση μιας ναυτικής οδού προς την Αίγυπτο, η οποία θα συνέδεε τη Βαβυλώνα με την Αλεξάνδρεια. Και τότε ακριβώς, σε μια στιγμή ακούραστης δημιουργίας, ο απροσδόκητος θάνατος διέκοψε το νήμα της ζωής του. Μετά από ένα συμπόσιο, ο Μέγας Στρατηλάτης όλων των εποχών, αρρώστησε από ενδημικό ελώδη πυρετό και ύστερα από δέκα ημέρες τον βρήκε ο θάνατος στις 10 Ιουνίου 323 π.Χ. (σύμφωνα με κάποιες πηγές).
Η ζωή και το έργο του Αλεξάνδρου δεν ολοκληρώθηκαν, αποτελούν όμως μια μεγαλεπήβολη σύνθεση που ξεπέρασε τη δημιουργία κάθε προηγούμενου ανθρώπου.

Οτιδήποτε του αρνήθηκε η θνητή φύση του, του το πρόσφερε η μεταγενέστερη ανθρωπότητα. Την Αθανασία…