ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Αεροπορική βάση στην Ίμβρο "σφήνα" στο βόρειο Αιγαίο κατασκευάζει η Τουρκία

Προωθημένη αεροπορική βάση επιχειρήσεων με διάδρομο αποπροσγείωσης μαχητικών αεροσκαφών μήκους 2.100 μ. κατασκευάζουν οι Τούρκοι με άκρα μυστικότητα στην Ίμβρο το νησί που η Άγκυρα μετέτρεψε σε ανοικτή φυλακή για να διώξει τους Έλληνες κατοίκους του.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες και τα φωτογραφικά ντοκουμέντα που φέρνει σήμερα για πρώτη φορά στην δημοσιότητα το defencenet.gr η αεροπορική βάση κτίζεται δίπλα (απόσταση 1,6 χλμ) από το κεντρικό στρατόπεδο του νησιού όπου εδρεύει ένα σύνταγμα ειδικών δυνάμεων, αλλά και η μονάδα του πυροβολικού (1,5 χλμ από την πρωτεύουσα το χωριό Παναγιά Μπαλωμένη).

Η μονάδα υποστηρίζει κυρίως τους εκτοξευτές των πυραύλων WS-1 των 302 χλστ, εμβέλειας 80 χλμ. που εδράζονται σε τετραπλούς εκτοξευτές και στοχεύουν τη Λήμνο.

Το αεροδρόμιο θα έχει την δυνατότητα υποστήριξης των δύο βασικών τύπων μαχητικών αεροσκαφών, F-16C/D και F-4Ε 2020 Terminator (λόγω του οριακού μήκους του διαδρόμου για απογειώσεις με πλήρες οπλικό φορτίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί κυρίως σε συνθήκες επιχειρήσεων ή για αναγκαστικές προσγειώσεις μαχητικών), των μεταγωγικών αεροσκαφών C-130 και C-160 της τουρκικής Αεροπορίας, καθώς και όλων των ελικοπτέρων. Το αεροδρόμιο θα εξυπηρετεί αποκλειστικά στρατιωτικούς σκοπούς.


Η κίνηση της Άγκυρας είναι καθαρά επιθετική ειδικά αν συνδυαστεί με τις εργασίες αναβάθμισης του κεντρικού λιμανιού του νησιού του Κάστρου που βρίσκεται βορειοανατολικά, τις νέες αποθήκες πυρομαχικών που κτίζονται συνέχεια και τα έργα υποδομής και υποστήριξης βόρεια της πρωτεύουσας του νησιού. Οι εργασίες έχουν ενταθεί από το περασμένο καλοκαίρι κα σίγουρα αυτό δεν είναι άσχετο με ην ελληνική κινητικότητα λίγα μίλια βορειοδυτικά στα πετρελαϊκά πεδία της Θάσου και του Μπάμπουρα.

Δημιουργείται μία προωθημένη αεροπορική βάση, λίγα μίλια βορειοανατολικά της Λήμνου και νοτιοανατολικά της Σαμοθράκης, ανάλογη με την Σμηναρχία Μάχης της Λήμνου, προφανώς για να υποστηρίζει τις βάσεις Μπαλίκεσερ και την Μπαντίρμα, αλλά και για να αποτελεί εφαλτήριο σε αποβατικές ενέργεις στο βόρειο Αιγαίο. Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε σε εκτάσεις που ανήκαν σε Έλληνες στους οποίους δε τους αναγνωρίστηκαν οι παλαιοί τίτλοι κυριότητας και έτσι τα κτήματα αυτά περιήλθαν στην κατοχή του τουρκικού δημοσίου. Όπως φαίνεται από την φωτογραφία του αεροδρομίου (λήφθηκε μόλις είχαν τελειώσει οι εργασίες του διαδρόμου αποπροσγείωσης και πριν αρχίσουν οι εργασίες κατασκευής του πύργου ελέγχου, των υποστέγων, των αποθηκών κλπ) βρίσκεται στη μέση μιας αγροτικής περιοχής.

Στην Ίμβρο το 1964 απαγορεύθηκε η διδασκαλία της ελληνικής με αποτέλεσμα ο κύριος όγκος των μαθητών να μεταναστεύσει προς Κωνσταντινούπολη και Ελλάδα. Τα μέτρα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα την δραματική μείωση του ελληνικού πληθυσμού.

Έτσι από 9.000 μέλη περίπου το 1960, ανέρχεται σήμερα σε 500 περίπου ομογενείς (μονίμους κατοίκους) και στα δύο νησιά που με την συνθήκη της Λοζάνης, έμεινασν υπό τουρκική κατοχή (Ίμβρος-Τένεδος). Το 1965 ιδρύθηκαν οι περίφημες «ανοικτές φυλακές», όπου οι πάσης φύσεως εγκληματίες κυκλοφορούσαν αλεύθεροι από το πρωί μέχρι το βράδυ, προβαίνοντας σε κάθε είδους βιαιότητες σε βάρος του πληθυσμού και μάλιστα...χωρίς την τυπική δυνατότητα των τουρκικών αρχών ασφαλείας να παρεμβαίνουν! Γιατί; Σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάννης θεσπίστηκε για την Ίμβρο και την Τένεδο καθεστώς ειδικής διοικητικής οργάνωσης (τοπική αυτονομία) αποτελούμενη από τοπικά στοιχεία για την παροχή εγγυήσεων στον γηγενή μη-μουσουλμανικό πληθυσμό (ο οποίος αποτελούσε τότε την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων των δύο νήσων)!

Χαρακτηριστικό είναι όταν ομάδα παρακρατικών επιτέθηκε σε Ιμβριώτη ομογενή κατά την επίσκεψη του Έλληνα γενικού προξένου στην Κωνσταντινούπολη Αλέξη Αλεξανδρή αυτό έγινε όταν το αυτοκίνητο της αστυνομίας που συνόδευε τον Έλληνα διπλωμάτη, αποχώρησε με πρόσχημα την... έλλειψη ευθύνης στη περιοχή. Δηλαδή χρησιμοποίησαν το άρθρο 14, το οποίο βέβαια έχουν ποδοπατήσει όλα αυτά τα χρόνια. Από τους 9.000 Έλληνες της Ίμβρου και της Τενέδου στις αρχές της δεκαετίας του 1960, σήμερα ο πληθυσμός δεν ξεπερνάει τους 500 περίπου ομογενείς και στα δύο νησιά...

Την περασμένη εβδομάδα η τουρκική εφημερδία Taraf, δημοσίευσε απομαγνητοφωνημένη ομιλία Τούρκου συνταγματάρχη στην οποία ο Τούρκος αξιωματικός παραδεχόταν ότι βάσει οργανωμένου σχεδίου και για να διώξουν τους Έλληνες ομογενείς από την Ίμβρο μετέτρεψαν το 1965 το νησί σε ανοικτή φυλακή και το ίδιο πρότεινε να εφαρμοστεί μετά την κατάληψη του βόρειου Έβρου στην επίθεση που σχεδιαζόταν εκεί το 2003 βάσει των αποκαλύψεων της Taraf.

Όλα αυτά την ώρα που η Πολεμική Αεροπορία πιεζόμενη νε περικόψει δαπάνες προγραμματίζει, αν απαιτηθεί από τις οικονομικές εξελίξεις, την κατάργηση των προωθημένων Σμηναρχιών σε Σκύρο και Καστέλλι...

πηγή

Διαβάστε τι γράφαμε:

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2007
Τα πετρέλαια του Βορείου Αιγαίου

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2008
Τουρκικό γεωτρύπανο στο Αιγαίο

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009
ΣΤΟ ΘΡΑΚΙΚΟ ΠΕΛΑΓΟΣ Η «ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΙΓΑΙΟY»

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009
Οι Τούρκοι κάνουν εξόρυξη πετρελαίου στο Αιγαίο...

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Αεροπορική βάση στην Ίμβρο "σφήνα" στο βόρειο Αιγαίο κατασκευάζει η Τουρκία

Προωθημένη αεροπορική βάση επιχειρήσεων με διάδρομο αποπροσγείωσης μαχητικών αεροσκαφών μήκους 2.100 μ. κατασκευάζουν οι Τούρκοι με άκρα μυστικότητα στην Ίμβρο το νησί που η Άγκυρα μετέτρεψε σε ανοικτή φυλακή για να διώξει τους Έλληνες κατοίκους του.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες και τα φωτογραφικά ντοκουμέντα που φέρνει σήμερα για πρώτη φορά στην δημοσιότητα το defencenet.gr η αεροπορική βάση κτίζεται δίπλα (απόσταση 1,6 χλμ) από το κεντρικό στρατόπεδο του νησιού όπου εδρεύει ένα σύνταγμα ειδικών δυνάμεων, αλλά και η μονάδα του πυροβολικού (1,5 χλμ από την πρωτεύουσα το χωριό Παναγιά Μπαλωμένη).

Η μονάδα υποστηρίζει κυρίως τους εκτοξευτές των πυραύλων WS-1 των 302 χλστ, εμβέλειας 80 χλμ. που εδράζονται σε τετραπλούς εκτοξευτές και στοχεύουν τη Λήμνο.

Το αεροδρόμιο θα έχει την δυνατότητα υποστήριξης των δύο βασικών τύπων μαχητικών αεροσκαφών, F-16C/D και F-4Ε 2020 Terminator (λόγω του οριακού μήκους του διαδρόμου για απογειώσεις με πλήρες οπλικό φορτίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί κυρίως σε συνθήκες επιχειρήσεων ή για αναγκαστικές προσγειώσεις μαχητικών), των μεταγωγικών αεροσκαφών C-130 και C-160 της τουρκικής Αεροπορίας, καθώς και όλων των ελικοπτέρων. Το αεροδρόμιο θα εξυπηρετεί αποκλειστικά στρατιωτικούς σκοπούς.


Η κίνηση της Άγκυρας είναι καθαρά επιθετική ειδικά αν συνδυαστεί με τις εργασίες αναβάθμισης του κεντρικού λιμανιού του νησιού του Κάστρου που βρίσκεται βορειοανατολικά, τις νέες αποθήκες πυρομαχικών που κτίζονται συνέχεια και τα έργα υποδομής και υποστήριξης βόρεια της πρωτεύουσας του νησιού. Οι εργασίες έχουν ενταθεί από το περασμένο καλοκαίρι κα σίγουρα αυτό δεν είναι άσχετο με ην ελληνική κινητικότητα λίγα μίλια βορειοδυτικά στα πετρελαϊκά πεδία της Θάσου και του Μπάμπουρα.

Δημιουργείται μία προωθημένη αεροπορική βάση, λίγα μίλια βορειοανατολικά της Λήμνου και νοτιοανατολικά της Σαμοθράκης, ανάλογη με την Σμηναρχία Μάχης της Λήμνου, προφανώς για να υποστηρίζει τις βάσεις Μπαλίκεσερ και την Μπαντίρμα, αλλά και για να αποτελεί εφαλτήριο σε αποβατικές ενέργεις στο βόρειο Αιγαίο. Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε σε εκτάσεις που ανήκαν σε Έλληνες στους οποίους δε τους αναγνωρίστηκαν οι παλαιοί τίτλοι κυριότητας και έτσι τα κτήματα αυτά περιήλθαν στην κατοχή του τουρκικού δημοσίου. Όπως φαίνεται από την φωτογραφία του αεροδρομίου (λήφθηκε μόλις είχαν τελειώσει οι εργασίες του διαδρόμου αποπροσγείωσης και πριν αρχίσουν οι εργασίες κατασκευής του πύργου ελέγχου, των υποστέγων, των αποθηκών κλπ) βρίσκεται στη μέση μιας αγροτικής περιοχής.

Στην Ίμβρο το 1964 απαγορεύθηκε η διδασκαλία της ελληνικής με αποτέλεσμα ο κύριος όγκος των μαθητών να μεταναστεύσει προς Κωνσταντινούπολη και Ελλάδα. Τα μέτρα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα την δραματική μείωση του ελληνικού πληθυσμού.

Έτσι από 9.000 μέλη περίπου το 1960, ανέρχεται σήμερα σε 500 περίπου ομογενείς (μονίμους κατοίκους) και στα δύο νησιά που με την συνθήκη της Λοζάνης, έμεινασν υπό τουρκική κατοχή (Ίμβρος-Τένεδος). Το 1965 ιδρύθηκαν οι περίφημες «ανοικτές φυλακές», όπου οι πάσης φύσεως εγκληματίες κυκλοφορούσαν αλεύθεροι από το πρωί μέχρι το βράδυ, προβαίνοντας σε κάθε είδους βιαιότητες σε βάρος του πληθυσμού και μάλιστα...χωρίς την τυπική δυνατότητα των τουρκικών αρχών ασφαλείας να παρεμβαίνουν! Γιατί; Σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάννης θεσπίστηκε για την Ίμβρο και την Τένεδο καθεστώς ειδικής διοικητικής οργάνωσης (τοπική αυτονομία) αποτελούμενη από τοπικά στοιχεία για την παροχή εγγυήσεων στον γηγενή μη-μουσουλμανικό πληθυσμό (ο οποίος αποτελούσε τότε την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων των δύο νήσων)!

Χαρακτηριστικό είναι όταν ομάδα παρακρατικών επιτέθηκε σε Ιμβριώτη ομογενή κατά την επίσκεψη του Έλληνα γενικού προξένου στην Κωνσταντινούπολη Αλέξη Αλεξανδρή αυτό έγινε όταν το αυτοκίνητο της αστυνομίας που συνόδευε τον Έλληνα διπλωμάτη, αποχώρησε με πρόσχημα την... έλλειψη ευθύνης στη περιοχή. Δηλαδή χρησιμοποίησαν το άρθρο 14, το οποίο βέβαια έχουν ποδοπατήσει όλα αυτά τα χρόνια. Από τους 9.000 Έλληνες της Ίμβρου και της Τενέδου στις αρχές της δεκαετίας του 1960, σήμερα ο πληθυσμός δεν ξεπερνάει τους 500 περίπου ομογενείς και στα δύο νησιά...

Την περασμένη εβδομάδα η τουρκική εφημερδία Taraf, δημοσίευσε απομαγνητοφωνημένη ομιλία Τούρκου συνταγματάρχη στην οποία ο Τούρκος αξιωματικός παραδεχόταν ότι βάσει οργανωμένου σχεδίου και για να διώξουν τους Έλληνες ομογενείς από την Ίμβρο μετέτρεψαν το 1965 το νησί σε ανοικτή φυλακή και το ίδιο πρότεινε να εφαρμοστεί μετά την κατάληψη του βόρειου Έβρου στην επίθεση που σχεδιαζόταν εκεί το 2003 βάσει των αποκαλύψεων της Taraf.

Όλα αυτά την ώρα που η Πολεμική Αεροπορία πιεζόμενη νε περικόψει δαπάνες προγραμματίζει, αν απαιτηθεί από τις οικονομικές εξελίξεις, την κατάργηση των προωθημένων Σμηναρχιών σε Σκύρο και Καστέλλι...

πηγή

Διαβάστε τι γράφαμε:

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2007
Τα πετρέλαια του Βορείου Αιγαίου

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2008
Τουρκικό γεωτρύπανο στο Αιγαίο

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009
ΣΤΟ ΘΡΑΚΙΚΟ ΠΕΛΑΓΟΣ Η «ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΙΓΑΙΟY»

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009
Οι Τούρκοι κάνουν εξόρυξη πετρελαίου στο Αιγαίο...

Οι «φρικιαστικές» συνθήκες βίαιου εκτουρκισμού του ελληνικού νησιού τη δεκαετία του 1960

Το δράμα της Ιμβρου.

ΔΕΝ ΕΙΧΕ καν προλάβει να στεγνώσει το μελάνι από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης όταν με ευθύνη της τουρκικής πλευράς άρχισαν να παραβιάζονται οι διατάξεις της. Πρώτες στο στόχαστρο μπήκαν οι μειονότητες της Ιμβρου και της Τενέδου, όπου δεν εφαρμόστηκε ποτέ το άρθρο 14 περί τοπικής αυτονομίας τους.

Την ίδια τύχη δεν απέφυγε και ο Ελληνισμός της Πόλης.

Αλλοτε με νομοθετικά μέτρα ή απλές διοικητικές πράξεις, συχνότερα όμως διά της βίας, οι τουρκικές αρχές άσκησαν πολλών ειδών πιέσεις στα άτομα και στα ιδρύματα της ομογένειας στοχεύοντας κυρίως στο να περιορισθεί ή αποκοπεί κάθε σχέση της με το Πατριαρχείο έτσι ώστε να περιέλθει ο έλεγχος της διαχειρίσεως των μειονοτικών ιδρυμάτων (βακούφια) σε πρόσωπα επιλεγόμενα από την τουρκική διοίκηση, οδηγώντας σε επαγγελματικό μαρασμό τους ομογενείς, οι οποίοι γι΄ αυτόν τον λόγο αργά ή γρήγορα θα αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Η φράση του πρέσβη ε.τ. Βύρωνα Θεοδωρόπουλου, βαθέος γνώστη των ελληνοτουρκικών σχέσεων, στο βιβλίο του «Οι Τούρκοι και εμείς» πως «η σημερινή αντιπαράθεση Ελλήνων και Τούρκων έχει βαθιές ρίζες στα γεγονότα εκείνης της εποχής» αποτελεί το κλειδί στην ερμηνεία των σχέσεων των δύο λαών ως σήμερα.

Η σχέση των συγκοινωνούντων δοχείων μεταξύ εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής της γείτονος, όπως επισημάνθηκε στο προηγούμενο περί Ιμβρου άρθρο, οδήγησε στο στόχαστρο των τουρκικών διωγμών εις βάρος της ελληνικής ομογένειας στη δεκαετία του 1960, με αφορμή το Κυπριακό, τους φιλήσυχους Ιμβρίους, όπως και τους κατοίκους της γειτονικής Τενέδου, γεωργούς και κτηνοτρόφους στην πλειονότητά τους, άρρηκτα δεμένους με τη γη και την αγροτική οικονομία των δύο νησιών. Είχαν προηγηθεί τα θλιβερά γεγονότα του μαύρου Σεπτέμβρη του έτους 1955 σε Σμύρνη και Κωνσταντινούπολη και ο δυσμενής απόηχος από την έκταση που είχαν λάβει στον διεθνή Τύπο απαιτούσε νέες πρακτικές και μεθοδεύσεις από πλευράς των τουρκικών αρχών όσον αφορά την εξαφάνιση κάθε ελληνικού στοιχείου, που, σημειωτέον, εξακολουθούσε να παραμένει η συντριπτική πλειονότητα των δύο συγκεκριμένων ακριτικών νησιών του Αιγαίου.

Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο του δημοσιογράφου Καντιρτζάν στην εφημερίδα «Τερζουμάν», στο φύλλο της 21ης Ιουνίου 1966: «Ιμβρος, ήτις ευρίσκεται εις στόμιον Δαρδανελλίων,είναι μία Τουρκική Νήσος. Εν εκ των σφαλμάτων Λαϊκού Κόμματος μετά Λωζάννην απετέλεσεν η κατά έτος 1930 σύναψις της γρουσούζικης (sic!) εκείνης Εμπορικής Συμφωνίας (σ.σ.: εννοεί τη συμφωνία που καλή τη πίστει υπέγραψε ο Ε. Βενιζέλος με τον Κεμάλ στην Αγκυρα) με Ελληνας,δι΄ ης εξεχωρήθησαν προνόμια εις Ελληνας Κωνσταντινουπόλεως.Επόμενη Κυβέρνησις ηκολούθησεν ιδίαν οδόν, εκχωρήσασα ανάλογα προνόμια εις Ρωμιούς Νήσου Ιμβρου.Ανταμοιβή προνομίων τούτων υπήρξε η συνεχιζόμενη τραγωδία Κύπρου. Ρωμιοί εφόνευσαν εκεί αθώους Τουρκοπαίδας, ταλαίπωρους γυναίκας και κορασίδας, δυστυχείς γέροντας και ηρωικούς νέους και παρ΄ ολίγον θα εξετέλουν ομαδικώς 120.000 Τούρκους. Με τραγωδίαν ταύτην απεδείχθη δι΄ άλλην μίαν φοράν ότι δεν γίνεται γούνα από δέρμα χοίρου και φίλος από Ελληνα». Τορπιλίζοντας έτι περαιτέρω τη φωτιά που είχαν ανάψει τα επεισόδια σε Μανσούρα και Κόκκινα στην Κύπρο, ο αρθρογράφος έφθανε στο σημείο να κατηγορήσει επί εσχάτη προδοσία τους Ιμβρίους, οι οποίοι, απελπισμένοι από τις εις βάρος τους τουρκικές θηριωδίες, απηύθυναν έκκληση στην ελληνική κυβέρνηση να επιληφθεί της υποθέσεώς τους. «Ρωμιοί Ιμβρου, πληροφορούμεθα τώρα,έχουν εκπροσώπους εις Αθήνας.Εκεί κατήγγειλον Τουρκικήν Κυβέρνησιν εις Ελληνικήν και ζητούν από Τούρκον Υπουργόν Εξωτερικών απάντησιν εις 11 ερωτήματα.Ρωμιοί Ιμβρου όμως είναι Τούρκοι πολίται.Είθε να είχαν γκρεμισθεί εν καιρώ και να μην ήσαν. Κυβέρνησις Τούρκων αυτών πολιτών ευρίσκεται μήπως εις Αθήνας;Εάν ναι, τι δουλειά έχουν εις Ιμβρον;». Και πα ρακάτω σε άλλο σημείο: «...Ενέργεια εκπροσώπων Ρωμιών Ιμβρου αποτελεί προδοσίαν. Σκοπός των είναι σαφής. Επιθυμούν δι΄ ισχυρισμών περί καταπιέσεώς των υποκινήσουν Χριστιανικόν κόσμον κατά Τουρκίας. Σκοπεύουν, δηλαδή, προκαλέσουν νέον Κυπριακόν ζήτημα, σύνδεσίν των μεΕλλάδα» (ΑΠ 1934, Ν. Καρανδρέας, Γ. Πρόξενος από Κωνσταντινούπολη).

Από τα κείμενα δύο πολυσέλιδων εκκλήσεων της «επί τούτω εξουσιοδοτηθείσης Επιτροπής των Ιμβρίων», επικεφαλής της οποίας ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος, προς τον Πρόεδρο της Ελληνικής Κυβερνήσεως Στ. Σοφιανόπουλο, βεβαίως καμία ανάλογη πρόθεση δεν προέκυπτε. Αντιθέτως, ξεδιπλωνόταν σε όλες τις τραγικές του πτυχές το δράμα των Ιμβρίων, οι οποίοι για λόγους στοιχειώδους προστασίας τους από την περαιτέρω μήνιν των τουρκικών αρχών ζητούσαν «όπως τα υποβαλλόμενα ενυπόγραφα έγγραφα χαρακτηρισθούν ως άκρως απόρρητα και εμπιστευτικά, επιμελώς δε αποφευχθεί πάσα δημοσιότης της παρούσης ακροάσεως όσον και του παρόντος διαβήματος εν τω συνόλω του» (2 Ιουλίου 1966). Η διαρροή ωστόσο της είδησης ότι οι Ιμβριοι έγιναν δεκτοί από τον Πρόεδρο της ελληνικής κυβερνήσεως, όπως προκύπτει από τον θόρυβο που προκάλεσε η συγκεκριμένη διαρροή στα τουρκικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, παραμένει υπό έλεγχο. Η εφημερίδα «Γενί Γκαζετέ», αρχομένου του μηνός Ιουλίου 1966, εγκαινίασε σειρά δημοσιευμάτων περί Ιμβρου, «της τουρκικής νήσου με 6.000 κατοίκους και... 600 μονάς!», διά των οποίων ο συντάκτης τους Σαλίχ Ουιγκούρ επεδίδετο στην ξέφρενη συγγραφή ενός καθ΄ όλα μυθοπλαστικού σεναρίου ότι «τα εν τη νήσω 12.287 κτήρια και 29.662 οικόπεδα και αγροί αποτελούν,σύμφωνα με έξι επιθεωρητάς της Γενικής Επιθεωρήσεως Εβκαφίου, εν τω συνόλω των βακούφια του Σουλτάνου Σουλεϋμάνκαι ότι Ρωμιοί τα απέκτησαν με διαφόρους απάτας». Μάλιστα ο αρθρογράφος μιλούσε για «Ρωμιούς οίτινες έβαλον χέρι διά πλαστών εγγράφων εις περιουσίας Τούρκων, οίτινες απέθανον άκληροι», φθάνοντας στο σημείο να χαλκεύσει ακόμη και... απόβαση ελλήνων πειρατών στο νησί μετά την Επανάσταση στον Μοριά, οι οποίοι διέπραξαν σειρά εγκλημάτων, για την εξακρίβωση των οποίων «... διενεργούνται έρευναι προς ανεύρεσιν αποδεικτικών στοιχείων!» (ΑΠ 2180, 9 Ιουλίου 1966, Ν. Καρανδρέας).

Στον αντίποδα της τουρκικής αρθρογραφίας που μετέδιδε τέτοιου είδους επαίσχυντες δήθεν αποκλειστικότητες και παρά την ελεγχόμενη πρόσβαση ξένων δημοσιογράφων στο νησί, βρέθηκαν εκτενή άρθρα του αμερικανού δημοσιογράφου Μac Lure, ο οποίος δεν διέφυγε τη χλεύη των Τούρκων. Η εφημερίδα «ΑΚΙΣ», στο φύλλο της στις 9 Ιουλίου 1966 με τίτλο «Είς Αμερικανός εις Ιμβρον», έγραφε: «Πρότινος έφθασεν εις λιμένα Καλέκιοϊ (Κάστρο) Ιμβρου είς υψηλός Αμερικανός, κόμη οποίου ήτο ψιλοκομμένη ως ακριβώς εν Βιετνάμ Αμερικανών στρατιωτών». «Εις Σχοινούδιον» έγραφε η «ΑΚΙΣ» «ως αναφέρει ο Αμερικανός δημοσιογράφος, είς Ρωμηός ηλικίας 64 ετών εδήλωσεν εις αυτόν ότι όταν μισοί κοιμούνται, άλλοι μισοί κρατούν βάρδιαν. Κατά τον ανταποκριτήν του Αssociated Ρress, Ρωμηοί είναι τόσον δυστυχείς ώστε όταν ο ίδιος έφευγε από κάποιο χωρίον, γυνή τις εφώναζε “πάρτε μας μαζί σας”, άλλοι τον παρακαλούσαν “μη μας αφήνετε” και είς ανήρ εφώναξεν “ενημερώσατε περί αυτών όλον τον κόσμον”». Κατά την ίδια εφημερίδα, «οι εντυπώσεις του Αμερικανού δημοσιογράφου εδημοσιεύοντο ήδη εις πολλά μέρη του κόσμου και η ελληνική προπαγάνδα αποκτά έν ισχυρόν όπλον».

Στην πραγματικότητα, όπως απεδείχθη, κανένα όπλο δεν ήταν ισχυρό απέναντι στην τουρκική αποφασιστικότητα να «κλείσει» το κεφάλαιο της Ιμβρου βάσει ενός «αριστοτεχνικού σχεδίου μεγάλης σατανικής εφευρετικότητος», στην εφαρμογή του οποίου «ωχριούν οι μεσαιωνικοί βανδαλισμοί», όπως αναφερόταν στο υπόμνημα της Επιτροπής Ιμβρίων. Ετσι, μεταξύ θέρους 1964 και 1966, όταν το σχέδιο είχε σχεδόν ολοκληρωθεί, τα μέτρα προέβλεπαν:

α) Αρχικά, με πρόσχημα ενδεχόμενη στρατιωτική αναμέτρηση με την Ελλάδα, την εγκατάσταση τάγματος στρατού με βαρύ οπλισμό σε στρατόπεδο απαλλοτριωθείσας εκτάσεως 1.000 στρεμμάτων στο Γλυκύ, με αποτέλεσμα τη διαρροή του πληθυσμού του και εν τέλει τον αφανισμό του.

β) Ως επόμενο μέτρο εφευρέθηκε η φόρμουλα ιδρύσεως αγροτικών φυλακών στο Σχοινούδι. Ολόκληρος ο κάμπος του Σχοινουδίου, εκτάσεως 40.000 στρεμμάτων, με 60.000 ελαιόδεντρα, αμπελώνες και κήπους, που στήριζε και την οικονομία του νησιού, απαλλοτριώθηκε από το υπουργείο Δικαιοσύνης, που εγκατέστησε βαρυποινίτες κακούργους στο νησί, οι οποίοι μάλιστα είχαν και άδεια... οπλοφορίας για την προστασία τους με την παιδαριώδη δικαιολογία ότι οι Ιμβριοι... τους πετούσαν πέτρες!

γ) Ξεκινάει οικοδομικός οργασμός διά της ανεγέρσεως επιβλητικών συγκροτημάτων, «άτινα ορθώνουν τον επιβλητικόν των όγκον εν τη επιδιώξει να καταστούν μνημεία εθνικής υπερηφάνειας και ρώμης». Χτίζονται λιμήν, αεροδρόμιο και οδικό δίκτυο που διασχίζει ολόκληρο το νησί. «Προς παρηγορίαν, παραπλάνησιν και όνειδος απείραχται παραμένουν μόνον αι βουνοκορφαί». Ο ασθμαίνων Ελληνισμός της Ιμβρου είχε πια πεθάνει στο νησί. «Σαν τα τρελά πουλιά», τα τρομαγμένα κομμάτια του θα αναζητήσουν άλλες, καινούργιες μα πάντα νησιωτικές πατρίδες.

ΒΗΜΑ - infognomonpolitics

Διαβάστε επίσης:

Ίμβρος... το προδωμένο νησί...

ΙΜΒΡΟΣ & ΤΕΝΕΔΟΣ (όλα όσα θέλετε να ξέρετε - βίντεος)

Η Ευρώπη «ανακαλύπτει» το έγκλημα της Ιμβρου

120 ψυχές ξεχασμένες σε Ιμβρο και Τένεδο

ΙΜΒΡΟΣ - ΤΕΝΝΕΔΟΣ Εδώ που η Ελλάδα ξέχασε...